STORYONTHEWALL

*ภาพวาด การ์ตูนและตัวหนังสือต่อไปนี้ อาจจะเป็นความรู้สึกของผม หรือของใครก็ได้บนโลกนี้ ผมขอสงวนสิทธิ์ที่จะไม่ตอบ หากมีคนถามว่าเอามาจากชีวิตจริงหรือเปล่า  เพราะมันอาจไม่สำคัญเท่าคุณรู้สึกยังไงกับมัน

เรายืนอยู่คนละฝั่งชานชาลา

ผมเคยคิด ว่าถ้าวันนี้มีจริง ผมจะรับมือกับมันอย่างไร เมื่อพบหน้าเธออีกครั้ง

ผมคิดหาทางเลือกเป็นร้อยเป็นพันวิธี ที่จะทำให้เธอไม่มองผมว่าเป็นคนน่าสมเพชเหมือนก่อน 

แต่เมื่อถึงเวลานี้  ผมกลับทำอะไรไม่ถูก

เราไม่ได้ยินเสียง ไม่ได้พบหน้ากันมานานเท่าไหร่แล้ว ไม่มีแม้แต่ร่องรอยการติดต่อสื่อสารใดๆ

ในระยะเวลาหนึ่งปีที่ผ่านมา

เยื่อบางๆของความสัมพันธ์ระหว่างเรา ยังจะอยู่มั้ย ผมเองก็ไม่สามารถตอบได้

แต่ ในวินาทีนี้ เราจ้องตากัน ในระยะสิบเมตร ผมใคร่รู้ เหลือเกินว่าเธอจะเห็นอะไรในดวงตาของผม เธอยังจะเห็นผมเป็นไอ้งี่เง่าคนเดิมอยู่มั้ย เป็นคนที่เคยตวาดใส่เธอ เป็นคนที่เคยกอด เคยจูบกัน แต่วันนี้ เราทำได้แค่ยืนมองหน้ากัน โดยมีบางสิ่งขวางกั้น 

เปรียบ รางรถไฟเป็นเส้นทางที่เราจะไป  เรายืนคนละฝั่ง 

ผมไม่รู้ว่าเธอจะเห็นอะไร แต่ผมสามารถตอบตัวเองได้ว่าผมเห็นอะไร

ผมเห็นคนที่ผมรัก คนที่ผมร้องไห้ฟูมฟายจะเป็นจะตายให้ได้

คนที่ผมขอให้เธออยู่ แต่เธอไม่อยู่

คนที่ผม....

มันคงจะง่ายกับผมมากกว่านี้ หากว่าผมเป็นคนบอกลาเธอเสียเอง

มันคงจะง่ายกว่านี้ ถ้าหาก....ผมย้อนเวลากลับไป

เดี่ยวสิ....กลับไป...เพื่ออะไร? เพื่อยืนฝั่งเดียวกับเธอบนชานชาลานี่นะหรือ?

เพื่อที่จะขึ้นรถไฟขบวนเดียวกัน เพื่อการไปถึงจุดหมายปลายทางเดียวกัน?

การที่พวกเราสองคน ทำใจไม่ติดต่อกัน ในระยะเวลา 1 ปี อาจจะเป็นเพราะ

เราทั้งคู่ตระหนักแล้วว่า จุดหมายของเราทั้งคู่ "ต่างกัน"

การที่เรายืนคนละฝั่งในวันนี้ อาจไม่ใช่เรื่องที่ผิดพลาด

งั้นสิ่งที่ผิดพลาดคืออะไร?

สิ่งที่ผมพลาดไป คืออะไร?

เธอกำลังคิดแบบเดียวกับผม อยู่บนชานชาลาฝั่งตรงข้ามนั่นหรือเปล่า?

สิ่งที่ผมอยากรู้มากที่สุด คือเธอเห็นอะไรในตาผม ตอนนี้

ผมอยากรู้ ความอยากรู้ในความคิดเธอตอนนี้ คือสิ่งที่ผมควรดับมันไปหรือไม่?

บางทีผมน่าจะไม่อยากรู้

ผมพยามควบคุมตัวเองไม่ให้อยากรู้ ...

แต่ผมก็อยากรู้อยู่ดี

ถ้าความคิดผมในตอนนี้มันดังจนเธอได้ยินแล้วล่ะก็

ผมจะคิดดังๆ ให้เธอรู้ว่า

"ฉันไม่ใช่ไอ้งี่เง่าคนเก่า"

"ฉันไม่ใช่อย่างที่เธอเห็นอีกต่อไป"

"ฉันเปลี่ยนไปแล้ว โว้ยยย..."

แต่ที่สุดแล้ว ไม่ใช่เรื่องที่ผมจะไปควบคุมได้ ว่าเธอจะมองผมแบบไหน เธอจะรับรู้ความเศร้าของผมได้มั้ย

มันไม่ใช่เรื่องของผม ไม่ใช่.....

ถึงวินาทีนี้ ผมเพิ่งคิดได้ว่าความคิดของผมเอง ยังงี่เง่า

ผมไม่ได้เปลี่ยนไป เหมือนที่คิดว่าเปลี่ยนเลย

ทำไม ผมถึงเลิกที่จะคิดไม่ได้

ผมเห็นเยื่อบางๆ ระหว่างจุดที่ผมยืน และจุดที่เธอยืน

ผมไม่อาจรู้ว่าเธอจะเห็นเยื่อบางๆแบบที่ผมเห็นมั้ย

ผมกำลังเปลี่ยนความคิดในหัว

ผมกำลังจะเปลี่ยนมัน

ไม่ว่าเธอจะเห็นอะไรในตอนนี้ก็ตาม