รู้สึกว่าหลังจากที่ผมได้ลงคำนิยมหลังปกของหนังสือ Improvise ของพี่อัพ ทรงศีล ทิวสมบุญ เล่มนั้น ที่เขียนไว้ว่า

"Improvise สำหรับผมแล้ว เปรียบเสมือนอัลบั้มเพลงที่ฟังครั้งแรกแล้วก็ติดหูเลย

เพราะมันเหมือนมีเมโลดี้และเนื้อหาทึมๆดาร์กๆที่ทำให้อยากค้นหา

ถ้าหากเป็นเพลงสากลก็คงอยากฟังซ้ำและร้องตาม"

ทำให้คนรู้จักการ์ตูนผมมากขึ้นนะ มีคนเข้ามาทักมากขึ้น แล้วถามกันใหญ่ว่าไปได้ลงได้ยังไง ฮ่ะๆ

เหมือนกลายเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มนักเขียนการ์ตูนมืออาชีพจริงๆเพื่อนๆ เห็นชื่อเราก็ตกใจ

ก็รู้สึกดีใจ ที่ได้มีชื่ออยู่ในหนังสือของคนที่เป็นฮีโร่ของผมคนนึง

แต่.......เมื่อไรล่ะ จะได้ขึ้นหน้าปก(ของตัวเองบ้าง)

การ์ตูนรวมเล่มของผมเอง เมื่อไหร่จะได้พิมพ์กะเค้ามั่งน้า รออยู่ ....(แต่ไม่ได้นั่งรอนิ่งๆนะ วิ่งอยู่)

กำลังวิ่งขึ้นเขา อย่างบ้าคลั่ง

แต่ถ้าเหนื่อยผมก็หยุดพัก

ไม่ได้ฝืน และไม่ใช่ไม่เคยหกล้ม

ท่ามกลางเสียงวิจารญ์ด้านบวกของคนอ่าน

ก็มีเสียงวิจารญ์ด้านลบดังก้องอยู่ไม่แพ้กัน

จุดประสงค์ คือการ์ตูนที่สื่ออารมณ์ ไม่จำเป็นต้องจบอย่างแฮปปี้

ไม่ใช่การ์ตูนสอนคน ไม่ใช่การ์ตูนเพื่อชีวิต

แต่เป็นการ์ตูนที่เขียนจากความรู้สึก

และลบล้างค่านิยมว่าโตเป็นผู้ใหญ่แล้วควรเลิกอ่านการ์ตูน

ไม่มีใครแก่เกินที่จะเรียนรู้

แม้แต่เรียนรู้จาก หนังสือการ์ตูน"

วันนี้เอางานโปสเตอร์และภาพประกอบมาให้ดูครับ (กลัวเบื่องานคอมมิค)

ซักวันถ้าหนังสือผมได้พิมพ์ ผมจะมาขอคำนิยมจากพวกคุณครับ (ขอบคุณที่อุตส่าห์อ่านจบจบหน้านี้)